Al Maslakh
 
al maslakh (the slaughterhouse) is a ufo created to publish the unpublishable in the lebanese artistic scene
 



MSLKH 15
GESTALT ET DEATH

DEAD COUNTRY feat. ALFRED 23 HARTH

Afred 23 Harth
- alto sax, clarinet, vocal, electronics
Şevket Akinci - electric guitar
Umut Çağlar - electric guitar, monophonic synth, tape delay
Murat Çopur - electric bass
Kerem Öktem - drums, percussion


01 Horseman’s Most Expensive Effect (03:15)
02 Fiery Red DC (06:05)
03 96205 Ararat (02:55)
04 Lady Deathstrike’s Healing Factor (06:24)
05 Cessily in Liquid Form Blindly Teleports the Entire Team Rag (14:07)
06 Mr. Burroughs’ Finger (02:13)
07 Jump Off the Timestream (12:06)


all music by dead country and alfred 23 harth – recorded at deneyevi, maslak by ergin özler on the 21st of november 2011 – mixing editing and post production by umut çağlar

artwork and design by mazen kerbaj (artwork drawn on a photo by tony elieh) –

produced in lebanon by al maslakh



REVIEWS


Dead Country est un quartet entre rock et improvisation libre originaire de Turquie. On y retrouve le leader de konstruKt Umut Çağlar (guitare électrique, synthétiseur monophonique, tape delay) en compagnie de Şevket Akinci (guitare électrique), Murat Çopur (basse électrique) et Kerem Öktem (batterie & percussions). Pour cet album publié sur le label Al Maslakh, on retrouve également le musicien allemand Alfred 23 Harth, au saxophone alto principalement, mais qui se permet également quelques excursions vocales, à la clarinette et à l'électronique. Ce dernier a collaboré plusieurs fois avec John Zorn, avec l'orchestre jazz d'Otomo Yoshihide ou encore avec des membres de Zu. Autant d'influences qu'on retrouve au sein de ces sept morceaux orientés vers une sorte de free-rock, assez saturée et énergique. Parfois, quelques teintes de funk, de punk ou de dub apparaissent, mais elles sont la plupart du temps noyées dans l'aspect free-noise de ce quintet. Un quintet qui sonne très fin des années 90, début 2000 en somme, très Zornien, genre Painkiller pour l'énergie et Naked City pour les collages et l'aspect éclectique. L'énergie est là bien sûr, avec un aspect très boute en train et assez surprenant, mais c'est tout de même déjà entendu. Ravira certainement les fans de free-rock, mais pour ma part, je trouve quand même que ça manque d'innovation, même si c'est plutôt agréable à écouter.
Improv Sphere | Julien Héraud

Rip-roaring chronicles from Alfred 23 Harth’s 2011 visit in Turkey, where a partnership – make that “collusion” – was born after the Frankfurter was invited to act there with this local group (previously hidden to this reviewer’s cognition). Gestalt Et Death sounds pretty coarse in terms of recording quality – one would think to a precise artistic preference, sort of a “let’s combine ingredients in the alembic and see what happens”. The force deriving from the interfusion hits right on the chin, the recordings – uneasy to ingest on the introductory attempts in spite of Dead Country’s sparse usage of rock-ish constitutions – possessing the staying power and the emblematic qualities of albums that do not need technical attires and fatuous facades to invite the listener, warranting significant substance instead.
“Horseman’s Most Expensive Effect” is a rather enigmatic “ritual” opening delimited by a hefty vamp: overdriven bass and overwhelming percussiveness, Harth blowing upon them in peculiarly strained fashion. “Fiery Red DC” offers a withering representation of punk jazz, sharp-cornered riffage and muscular drumming the basis for A23H and Çağlar swapping heavy leather before the matter gets mangled into tiny bits of rust-brown dissonance. “96205 Ararat” is the most non-concrete piece on offer, a challenging synth solo spiraling erratically inside a perpetually mutating tapis of percussion and electronics until everything calms down spellbindingly. More gargantuan pseudo-rock structures are found in “Lady Deathstrike’s Healing Factor”, perhaps the track where Harth expresses his on-the-spot creativity at best, alternating trademark sax furore and funnily enlivening “commands” yelled into a microphone and resonating with echo; the finale, a blasting mix of indocile guitars and synthetic misbehavior, is also remarkable.
The longest improvisation is (splendidly) titled “Cessily In Liquid Form Blindly Teleports The Entire Team Rag”; here, methinks, lies the finest moment of the disc, subsequent to an initial robotic oratory: a handsome arabesque depicted by the German on the bass clarinet, layered over a growingly engrossing fixed-tone drone and a clean first, knifelike later axe underlying the function’s exhilarating prospect. The concise “Mr. Burroughs’ Finger” returns to the anarchy of a free-for-all blowout bathed in scathing electricity and odd metered arousal, whereas the conclusive “Jump Off The Timestream” takes shape from deformed/flanging throat emissions and electronics enhanced by ferociously abstract strings, sealing the whole with the type of who-cares-about-defence fusillade that might annihilate your cerebral activity for a while; Harth’s sporadic declamation adds the necessary dose of enigma in a cataclysmal crescendo ended by himself with a terrific wordless invocation.
Serious mayhem overall; play loud. And dig this “vocally improved” version of Mr. 23′s impromptu cogitations: a new color in an already awesome palette. Kudos to Al Maslakh for having had the balls of publishing this stuff, definitely not easy to advertise or squeeze into the average consumer’s will of trying uncomfortable music.
Touching Extremes | Massimo Ricci

γεμάτος περιέργεια αγόρασα το νέο cd της al maslakh (λιβανέζικης αυτοσχεδιαστικής και μή εταιρείας. το όνομα της σημαίνει ‘σφαγείο’). ένας λόγος παραπάνω το όνομα του alfred harth που για χρόνια με στέλνει με τη μουσική του αλλά και με τους δρόμους που ακατάπαυστα εξερευνά τόσο μέσω της προσωπικής του δουλειάς όσο και με συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες σε όλο τον πλανήτη. απο τους λίγους ανθρώπους που χρειάζονται κάποια στιγμή στη ζωή τους ένα ογκώδες βιβλίο ως προσπάθεια χαρτογράφησης των διαδρόμων του μυαλού του. ως τότε βέβαια μπορεί κανείς να παίρνει μια ιδέα για τη δουλειά του τόσο απο το site του ή απο το blog του. για τους dead country δεν ξέρω πολλά. το site τους έχει ελάχιστες πληροφορίες. η σελίδα τους στο discogs ήταν πιο διαφωτιστική. τούρκικο γκρούπ αποτελούμενο απο κόσμο που προέρχεται (απο τα λίγα συμφραζόμενα που ανακάλυψα) απο το κύκλωμα της αυτοσχεδιαστικής μουσικής της κωνσταντινούπολης. σχεδόν όλα τα μέλη του τρίο έχουν κυκλοφορήσει δουλειές τους (online οι περισσότερες) στην τούρκικη rekonstrukt η οποία τα τελευταία 5 χρόνια έχει εκδώσει ένα σεβαστό αριθμό κυκλοφοριών είτε online είτε σε cdr ή και πρόσφατα cd είτε απο τούρκους αυτοσχεδιαστές / τζαζίστες ή συνεργασίες τούρκων μουσικών με ξένους μουσικούς όπως το πρόσφατο (σχετικά) cd του evan parker με τους konstrukt, κ.α.
μην περιμένει όμως κανείς ν ακούσει ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μόνο σε αυτό το cd. το όλο κλίμα του κινείται γύρω σε πιο avantgarde / art rock ηχοτοπία, σε κάποιους ίσως να θυμίσει τους cassiber θρυλικό 80ς γκρούπ με μέλη τους alfred hart, heiner goebbels, chris cutler, christoph anders ή παρόμοια art rock σύνολα που ο ήχος του φλέρταρε τόσο με ένα πιο ελιτίστικο ροκ στοιχείο ξεφεύγοντας όμως σε πιο τζαζ / αυτοσχεδιαστικά μονοπάτια. όχι τόσο ‘καφρίλα’ όσο ίσως να θελα εδώ να πώ την αλήθεια αλλά δίσκος που ως τώρα έχω πιάσει τον εαυτό μου να τον έχει ακούσει 5-6 φορές και κάθε φορά που τον ακούω να μου αρέσει και περισσότερο. μπορεί να θεωρώ ότι η λογική κιθάρα / μπάσο / ντράμς εν μέρει να έχει παρέλθει αλλά υπάρχον περιπτώσεεις όπως αυτή που η προσθήκη ηλεκτρονικών και ο ήχος του harth δίνουν όχι απλά μια φρεσκάδα στον ήχο αλλά σε πάνε κάπου παραπέρα ακόμα και στις προσωπικές σου ηχητικές αναζητήσεις προσφέροντας σου τόσο μια ηχητική απόλαυση αλλά και τροφή για σκέψη αλλά αυτή ακριβώς δεν είναι και η φύση του λεγόμενου αρτ ή avantgarde ροκ;
Tileskopio| Nicolas Malevitsis

     



© Al Maslakh,
powered by ZWYX